Skip to main content

கவிதை

பள்ளத்தாக்குகளில்
பதுங்கி இருக்கும்
பழுதடைந்த குடிசைகளின் எச்சம்
முகட்டில் நிமிர்ந்து நிற்கிறது தேவாலயம்
சிலுவைப் பாதையின் துயரம்.

Comments

  1. நிரம்பச் செறிவான கவிதை. ஆழமும் பொருண்மையும் அடிவயிற்றுத் தீபோல பற்றிய துயரமும் கசிகிற கவிதை. செல்வா தொடர்ந்து எழுதுங்கள். உங்களின் கவிதை வன்மை சமுகத்தின வெளிச்சம்.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

மௌனம்

எதாலும் இட்டு நிரப்ப முடியாத பெருவெளியாய் சிலந்தி வலையில் இளைப்பாற எண்ணிய விட்டில் பூச்சியின் அவஸ்தையாய் நிகழ்ந்திருந்தது உனது மரணம் விஷம் பொருந்திய அந்த கொடிய பொழுதினில் கண் இமைகளுக்குள் சிறகசைத்துப் பறந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ ஓவியக்காரனின் தூரிகையாய் மீளவும் மீளவுமாய் நனைந்தபடி கொலைக்காரர்களின் மனங்களைப் போல அடர்த்தியாய் நிறைந்திருக்கிறது

நூல் வெளியீடு

சு.செல்வகுமாரனின் பிரதிகளின் பண்பாட்டு அரசியல் நூலினை சி.சொக்கலிங்கம்(தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்ற மாநிலச் செயலாளர் ) அவர்கள் வெளியிட பேராசிரியர் முனைவர் வி. வேணுகுமார் பெற்று கொள்கிறார்.

மொட்டவிழ்க்கும் சிறுபொழுதில்

துஞ்சும் யானைக் கூட்டமாய் கிடந்த எண்ணற்றப் பாறைகளை சிதிலமாக்கியவன் அவன் முல்லை மொட்டவிழ்க்கும் சிறுபொழுதில் கைக் கொண்ட கருமருந்தினால் தனது மூச்சுக் காற்றை நிறுத்திக் கொள்கிறான் வேறு வழியின்றி கொழுத்தப்பட்ட திரி கருமருந்தின் நாற்றத்தோடு நீட்டிப்பைக் குறைத்துக் கொண்டே வருகிறது இன்னுமொரு மொட்டவிழும் பொழுதில் கனத்த ஓசையோடு சிதறலாம் அந்தப் பாறை அதில் அவனுக்கான கற்களும் இருக்கலாம் எப்போதும் போலவே வேறுபட்ட முகங்களோடு