எதாலும் இட்டு நிரப்ப முடியாத பெருவெளியாய் சிலந்தி வலையில் இளைப்பாற எண்ணிய விட்டில் பூச்சியின் அவஸ்தையாய் நிகழ்ந்திருந்தது உனது மரணம் விஷம் பொருந்திய அந்த கொடிய பொழுதினில் கண் இமைகளுக்குள் சிறகசைத்துப் பறந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ ஓவியக்காரனின் தூரிகையாய் மீளவும் மீளவுமாய் நனைந்தபடி கொலைக்காரர்களின் மனங்களைப் போல அடர்த்தியாய் நிறைந்திருக்கிறது

நிரம்பச் செறிவான கவிதை. ஆழமும் பொருண்மையும் அடிவயிற்றுத் தீபோல பற்றிய துயரமும் கசிகிற கவிதை. செல்வா தொடர்ந்து எழுதுங்கள். உங்களின் கவிதை வன்மை சமுகத்தின வெளிச்சம்.
ReplyDelete